حـــــامــــی

حـــــامــــی

*•.خدایا باش حــامــی عاشقان........چون تو باخبری از راز دلشان.•*

قطره دلش دريا مي خواست ،

خيلي وقت بود که به خدا گفته بود.

هربار خدا مي گفت :

از قطره تا دريا راهي است طولاني ،

راهي از رنج و عشق و صبوري،

هر قطره را لياقت دريا نيست ،

قطره عبور کرد و گذشت ،

قطره پشت سر گذاشت،

قطره ايستاد و منجمد شد،

قطره روان شد و راه افتاد ،

قطره از دست داد و به آسمان رفت ،

وهربار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت .

تا روزي که خدا گفت :

امروز روز توست ،

روز دريا شدن ،

خدا قطره را به دريا رساند ،

قطره طعم دريا را چشيد ،

طعم دريا شدن را .

اما ...

روزي قطره به خدا گفت :

از دريا بزرگتر،

آري از دريا بزرگتر هم هست ؟

خدا گفت : هست،

قطره گفت :

پس من آن را مي خواهم

بزرگترين را

بي نهايت را

خدا قطره را برداشت

و در قلب آدم گذاشت و گفت :

اينجا بي نهايت است

آدم عاشق بود

دنبال کلمه اي مي گشت

تا عشق را در آن بريزد .

اما هيچ کلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت ،

آدم همه عشقش را توي يک قطره ريخت ،

قطره از قلب عاشق عبور کرد

و وقتي که قطره از چشم عاشق چکيد ،

خدا گفت :

حالا تو بي نهايتي

چون که عکس من در اشک عاشق است .

نوشته شده در سه شنبه 1385/08/02ساعت 10:51 توسط ღحامی و مائده ღ | |