اگر همه کلمه ها با من قهر کنند. اگر هيچ خودکاري با من همراه نشود. اگر شب ستاره هايش را از من پنهان کند. اگر ماه ديگر قدم در اتاقم نگذارد. اگر درختها و گلها عطرشان را از من دريغ کنند. تاب مي آورم و صبوري پيشه مي کنم.

اگر آسمان جاي خود را با زمين عوض کند. اگر درياها سنگ شوند و کوه ها آب. اگر جنگلها يخ بزنند و پرنده ها بالهايشان را در بيشه هاي ناپيدا جا بگذارند و پرواز چيز غريبي بشود. عنان صبر را از دست نمي دهم.

اما نمي دانم اگر يک روز صبح چشمهايم را به اميد ديدن تو نشويم چه بايد بکنم. نمي دانم اگر تو را نبينم باز هم اين باغچه کوچک و اين پونه ها و ريحانها و آينه کوچکي که روي طاقچه است زيبا جلوه مي کند يا نه؟ بي تو قطارهايي که در باران مي گذرند قطعات عمر مرا با خود مي برند.

آيا اين پلکان کهنه روزي مرا به تو مي رساند؟  آيا اين حصار ديوانه سرانجام کنار مي رود؟ آيا من پراکنده شدن نور را در شبستان خيالم خواهم ديد؟

دور از تو لبها و لبخند. چشمها و تماشا زيبا نيست. دور ازتو دفترچه خاطرات من خواندني نيست. اگر تو نبودي و عشق تو نبود از چه چيزي بايد مي نوشتم؟ جهان با عشق ديدني مي شود.

 اي که به ياد تو خوابهايم پراز تمشک و رنگين کمان است! حتي اگر به اندازه يک سر سوزن دوستم داشته باشي هرگزاز توجدا نخواهم شد .